این کوچه ها رو دوست دارم ٬ چون میرسن به شهر ِ نو
قشنگه این در رفتن ُ باتوم خوردن کنار ِ تو
پسکوچه های فرار ٬ خیابونای شعار
واسه ثبت حماسه ٬ یه دوربین کنار بذار
این لحظه ها رو ضبط کن تا بمب ِ خبرا شه
فردا هم تیتر ِ اول اسم ِ منُ تو باشه
با عکسامون بسازن ٬ تصویری از نسل ِ ما
گلچین کنن بذارن ٬ تو کتابای فردا
این کوچه ها رو دوست دارم ٬ چون میرسن به شهر ِ نو
قشنگه این در رفتن ُ باتوم خوردن کنار ِ تو
من ُ تو قهرمانیم ٬ تو این شعار و فرار
از دل ِ آیینه ها نقشه ی راه ُ بردار...
دلتُ خوش نکن به ٬ اونکه همرنج ِ ما نیست
کسی غیر ِ منُ تو ٬به فکر ِ ما دوتا نیست
اگه سدی هست فقط ٬ از من ُ تو میشکنه
تغییر ِ این سرنوشت به دست ِ تو ُ منه
این کوچه ها رو دوست دارم ٬ چون میرسن به شهر ِ نو
چه خوبه این در رفتن ُ باتوم خوردن کنار ِ تو
امیر جمشیدی- مهر ۸۸
خورشید شدن
یه کارگر با فانوس ِ شکستش ، میون ِ بن بستای شهر میگرده
از این کوچه به اون کوچه ی تاریک ، میگرده توی شبهایی که سرده
توی شبهایی که باد ِ ستمگر ، هوا رو نا جوان مردانه کرده
کنار ِ تابلو های ورود ممنوع ، سر ِ تقاطع های عشق و کینه
همیشه قلب ِ رویاشو شکستن ، آخه قائده ی بازی همینه:
"تو این کج راهه ها میشکنی اگه نتونی از خط قرمز ها رد شی
اگه حصار شکن نباشی اگه نتونی واسه تاریکی ها سد شی"
نه وقت ِ خم شدن جلو سایه هاس
نه وقتی که بسازی با اسیری
بیا بالا بگیر فانوسکت رو
باید خورشید شدن رو یاد بگیری
باید یاد بگیری و هم بدونی
با دستات میشه دنیا زیر و رو شه
میشه حقت رو تو دنیا بگیری
اگه که استوار باشی همیشه...
امیر جمشیدی - شهریور ۸۸
-------
پ.ن: هوا بس ناجوانمردانه سرد است...(م.امید)
پ.ن: برای جنبش کارگری ...
به: سهراب و ندا و همه ی شب شکنان
توی صف ِ اعتراضی؟
میون ِ هجوم ِ مردم!؟
واسه کِشتی ِ شبِ بد
شدی دریای تلاطم؟
توی طوفان ِ شعاری؟
توی بغضای شکسته؟
توی بغضایی که این شب
قلبشو گلوله بسته؟
پُر حرفی واسه گفتن؟
هنوزم زخم ِ تن ِ تو؟
هنوزم لکه ی خونی
شده نقش ِ پیرهن ِ تو؟
بگو حرفت رو که حرفت / پُر ِ عشق ِ واسه فردا
بگو که ، عشق تو ... دنیاس / دنیایی که سبز اما
بوی گل میده دو دستت
بوی آرامش بوی خاک
سلاح ِ تو شده قلبت
قلبی اما پاک ُ بی باک
شبُ می خوای بشکنی با
یه تفنگی پُر ِ امید
دستای نورُ بگیری
میون ِ بارون ِ خورشید
چونکه این پرنده ی تو
توی این شب نمیخونه
شبُ می خوای بشکنی و
بگی حرفِ عاشقونه
بگو حرفت رو که حرفت / پُر ِ عشق ِ واسه فردا
بگو که ، عشق تو ... دنیاس / دنیایی که سبز اما
امیر جمشیدی- تیر ۸۸
پناهی نیست جز آواز ، رفیقی نیست جز دیوار
کجایی ای چراغ عشق ، منو از سایه ها بردار(ایرج جنتی عطایی)
چراغ عشق
کجایی تو؟ چراغ عشق کدوم سمتی ؟ کدوم پیکار؟
کدوم خورشید ، شبیهت هست؟ به تاریکی منو نسپار!
نذارم رو به خاموشی کنار ِ نعش ِ رویا ها
کنار ِ سایه های پوچ میونِ آینه های تار
که تصویر ِ من ِ بی تو تو این ظلمت هراسونه
دلم : همسایه ی مرگه تنم : همخونه ی آوار
نه حرفی نو واسه گفتن نه شعری تازه تر دارم
اسیر ِ واژه ی موندن پُرم از غزلِ تکرار
تو این شب های طولانی فقط آغوشتُ میخوام
بیا دستت رو از دوری از این بیگانگی بردار
تو این هر لحظه پژمردن نذارم رو به تاریکی
دوباره قلبم ُ دریاب به یک لحظه به یک دیدار
امیر جمشیدی- بهار 88
-------------------
پی نوشت ۱) ترانه زیبای ایرج جنتی عطایی که سخنی هست با لباس شخصی ها کلیک کنید
پی نوشت ۲) ابی، خواننده سرشناس پاپ ایران در بیانیه ای از برنامه اعتصاب غذای سه روزه اکبر گنجی در برابر سازمان ملل متحد اعلام حمایت کرده و از پیوستن به اعتصاب کنندگان خبر داده است.کلیک کنید
